Część II: Ludzie, którzy widzą i czują

Rozdział 7: Jasnowidze, tłumacze między światami

Jasnowidz to ktoś, kto potrafi widzieć, słyszeć albo wyczuwać istoty niefizyczne: zmarłych ludzi, duchy, byty z innych wymiarów. U wielu ta zdolność pojawia się wcześnie, czasem w dzieciństwie. U innych przychodzi później, wywołana traumą, nagłą stratą albo kryzysem fizycznym, który coś w nich otwiera.

Zanim pójdziemy dalej: sceptycyzm jest tu wymagany. Ta dziedzina jest pełna oszustw. Zimni czytacze, którzy wyławiają reakcje emocjonalne. Oszuści żerujący na pogrążonych w żałobie rodzinach. Szarlatani mówiący rzeczy tak niejasne, że mogłyby dotyczyć każdego. Efekt Barnuma, psychologiczna skłonność do przyjmowania ogólnych stwierdzeń jako osobiście znaczących, odpowiada za zdecydowaną większość „odczytów jasnowidzących", jakie kiedykolwiek napotkasz. Przesiedziałem dziesiątki z nich, zanim znalazłem kogoś, kogo warto traktować poważnie. Filtr, który zastosowałem, był agresywny i celowo mało wyrozumiały. Większość ludzi go nie przeszła.

To, co przetrwało ten rodzaj filtrowania, to niewielki zbiór udokumentowanych przypadków, w których jasnowidze dostarczyli konkretnych, weryfikowalnych informacji, dla których nie istnieje konwencjonalne wyjaśnienie, jak je zdobyli. Testowanych. Powtarzanych. W niektórych przypadkach zatrudnianych przez rządy i szpitale. To zjawisko wytrzymuje wnikliwe badanie. Pytanie, które mnie interesowało, nigdy nie brzmiało, czy jasnowidze istnieją. Brzmiało, jak działa ta zdolność i co to implikuje o naturze rzeczywistości. Rozmawianie ze zmarłymi członkami rodziny po drodze okazało się, jak kiedyś ująłem to przed przyjacielem, wisienką na torcie.

Jak działa komunikacja jasnowidzeńska

Mechanika, najlepiej jak potrafię ją zrekonstruować na podstawie wszystkiego, co przestudiowałem, działa mniej więcej tak.

W chwili, gdy pomyślisz o zmarłej ukochanej osobie, powiedzmy o swojej babci, tworzy się połączenie. Natychmiastowe. Bez opóźnienia. Świadomość nie potrzebuje telefonu ani sieci; sama myśl jest połączeniem. Ona może cię usłyszeć w sekundę, w której na niej się skupisz. Kiedy siadasz z jasnowidzem z zamiarem dotarcia do niej, ona już wie, że tam jesteś. Potrafi wyczuć, że jesteś w obecności kogoś zdolnego ją odebrać. Więc się pojawia.

Jasnowidz opisuje to, co postrzega. Ty potwierdzasz albo nie. Gdy tożsamość zostaje ustalona, jasnowidz pracuje nad zebraniem konkretnych szczegółów, które zacieśniają potwierdzenie. Rodzaj rzeczy, która cię zamraża. Coś w rodzaju: „Twoja babcia siedzi na czerwonej sofie w twoim salonie. Jest tam codziennie. Wciąż słyszy dzieci z przedszkola obok. Chce, żebyś wiedział, że możesz sprzedać jej rzeczy, one nie są jej już do niczego potrzebne."

Ten poziom szczegółowości to to, co odróżnia autentyczną komunikację od występu w stylu Barnuma. Szczegóły są osobiste, ugruntowane i często są to rzeczy, których żaden obcy nie mógłby rozsądnie zgadnąć. Gdy ten próg zostanie przekroczony, możesz zadawać własne pytania. Większość ludzi, którzy przechodzą przez ten proces, opisuje to, co czują, jako ulgę, czasem głęboką ulgę, tego rodzaju, która przychodzi z wiedzy, że ktoś, kogo kochałeś, jest gdzieś, cały, i nie cierpi.

Ciężar jasnowidza

Medium jasnowidzące Marisa Ryan jest użytecznym studium przypadku tego, jak to wygląda od wewnątrz. Nie urodziła się ze swoimi zdolnościami. Pojawiły się po nagłych śmierciach jej matki i jej siostrzenicy.1 Jej pierwsze prawdziwe doświadczenie kontaktu duchowego nie było łagodne. Duch zamordowanej dziewczyny pojawił się w jej domu, ociekający krwią, prosząc o pomoc w zidentyfikowaniu jej zabójcy. Kolejna praca Ryan obejmuje odczyty na żywo, mechanikę komunikacji duchowej oraz to, co dusze opisują o procesie przechodzenia, w tym przegląd życia, gdzie każda dusza ponownie przeżywa dokładny emocjonalny wpływ swoich czynów na innych:

https://youtu.be/-zsLyCI45dY?si=ENtXI-lDLjP-wZb5&t=65

Jasnowidze nie wybierają, kiedy duchy przychodzą je odwiedzić. To jest część, o której większość ludzi nigdy nie myśli. Kontakt nie jest zaplanowany przez jasnowidza. On przychodzi.

Wyobraź sobie siebie w sklepie spożywczym, porównującego oliwy z oliwek. Nagle duch zmarłego wujka obcej osoby stoi obok ciebie, pilny i emocjonalny, prosząc, byś przekazał wiadomość siostrzenicy, której nigdy nie spotkałeś. Nie znasz żadnego z nich. Jego to nie obchodzi. Potrzebuje po prostu kogoś, kto go usłyszy. A teraz pomnóż to przez sto zdarzeń dziennie.

Aby pozostać funkcjonalnymi, wielu jasnowidzów ustanawia godziny pracy. Instruują duchy, by kontaktowały się tylko w wyznaczonych oknach czasowych. Niektóre duchy się dostosowują. Inne, przewidywalnie, nie. Paralela do żyjących ludzi ignorujących znaki „nie przeszkadzać" to taka, którą sami jasnowidze wysnuwają z pewnego rodzaju wyczerpanym humorem.

Emilia Jacobson, w Psychic Development, nazywa to „ciężarem jasnowidzenia" i natychmiast to komplikuje:2

„Bycie jasnowidzem jest darem, a nie przekleństwem, ale to, czego większość ludzi nie wie, to że każdy ma zdolność bycia jasnowidzem."

Każdy. Ta zdolność nie jest rzadką mutacją przekazaną garstce nietypowo połączonych ludzi. To naturalny ludzki dar, taki, który większość z nas została systematycznie ukształtowana, by tłumić, odrzucać albo cicho zakopywać. Niektórzy przychodzą na świat z tym w pełni otwartym. Inni odnajdują to otwarte przez żałobę albo traumę. Ta leżąca u podstaw zdolność jest uniwersalna, a to przeramowanie zmienia wiele w tym, jak rozumiesz ten temat.

Uwagi o tym, jak zjawiają się duchy

Kilka rzeczy dotyczących kontaktu z duchami, które zwykle zaskakują ludzi, nawet tych już otwartych na tę ideę.

Duchy wybierają, jak się zjawiają. Dusza prezentująca się jasnowidzowi wybiera swój własny wygląd: dowolny wiek, dowolny rejestr emocjonalny, dowolną wersję siebie, jaką chce zaprojektować. Twoja babcia, która zmarła w wieku osiemdziesięciu lat, może wolałaby przedstawić się tak, jak wyglądała w wieku trzydziestu lat. Ale wciąż może pojawić się jako jej osiemdziesięcioletnia wersja podczas odczytu, właśnie po to, byś mógł ją rozpoznać z opisu, który przekazuje jasnowidz. Rozpoznanie, jak się okazuje, ma priorytet nad preferencją.

Wielu jasnowidzów postrzega różne aspekty. Umieść kilku jasnowidzów w tym samym pokoju z tym samym duchem, a każdy z nich uchwyci coś, co inni pominęli. Jeden uchwyca wrażenie wizualne. Inny otrzymuje imię. Trzeci odbiera ton emocjonalny albo konkretną wiadomość. Każdy jasnowidz jest dostrojony do nieco innej częstotliwości, a pełny obraz ducha wyłania się dopiero w sumie.

Duchy mogą podszywać się pod innych. Ta kwestia ma znaczenie, i pogłębię ją w rozdziale o duchowych zagrożeniach. Byty o niskiej wibracji mogą prezentować się jako twoje zmarłe ukochane osoby. Mogą mieć dostęp do twoich myśli, co oznacza, że mogą wytwarzać szczegóły, które sprawiają wrażenie potwierdzenia. Zaufanie, które budują, jest następnie wykorzystywane, by cię pokierować. Doświadczeni jasnowidze są tego świadomi i stosują konkretne metody weryfikacji tego, kto się komunikuje. Zjawisko jest prawdziwe, podobnie jak ta konkretna komplikacja wewnątrz niego.

Patricia Darre: obudzona przez głos

Patricia Darre to francuska dziennikarka i jasnowidząca, a jej historia jest uderzającą relacją o spontanicznym przebudzeniu jasnowidzeńskim.

We wrześniu 1995 roku, kilka tygodni po narodzinach jej syna, Patricia Darre obudziła się w środku nocy, słysząc męski, poważny głos mówiący prosto do jej prawego ucha:

„Leve-toi, prends un papier et ecris." („Wstań, weź papier i pisz.")

Wstała. Napisała. Jej dłoń poruszała się po papierze, produkując tekst, którego nie komponowała świadomie, a kiedy spojrzała na to, co powstało, pismo nie było jej. Litery stykały się ze sobą w niezwykły sposób. Wzorce pisowni należały do czyjejś innej dłoni.

Pierwsza wiadomość:

„A partir de maintenant, tu es en contact avec l'autre dimension." („Od teraz jesteś w kontakcie z innym wymiarem.")

Potem przyszedł warunek, granica wypowiedziana wprost przez inteligencję, która właśnie to włączyła:

„Gdybyś kiedykolwiek była skuszona, by manipulować, robić z tego handel, przejąć władzę, ta zdolność zostałaby ci natychmiast odebrana."

To dziwna rzecz, jaką miałaby powiedzieć halucynacja. Halucynacje zazwyczaj nie przychodzą z klauzulami etycznymi.

Przebudzenie zostało zasygnalizowane tydzień wcześniej. Przez 7 kolejnych nocy Darre śniła tę samą scenę: pokój w zamku, mężczyzna w redingocie i czarnych spodniach, który powiedział jej, że nazywa się Daniel. Siedem nocy z rzędu, ten sam mężczyzna, ten sam pokój, to samo imię. Sny odczytują się mniej jak przypadek, a bardziej jak harmonogram odprawy.

Darre była pracującą dziennikarką, gdy się to wydarzyło. Udokumentowała to wszystko w kilku książkach, w tym w Un souffle vers l'eternite („Tchnienie ku wieczności"), która śledzi jej drogę od zawodowej sceptyczki do praktykującej jasnowidzącej,3 oraz Mes rendez-vous avec Walter Höffer („Moje spotkania z Walterem Höfferem"), relacji z trwającego channelowanego kontaktu z konkretnym, nazwanym bytem duchowym.4

Kiedyś zakładałem, że takie historie mieszczą się w dwóch czystych kategoriach: albo dana osoba zmyślała, albo była chora. Ta taksonomia wydaje się teraz leniwa. Relacja Darre jest konkretna, udokumentowana i strukturalnie spójna. Nie mogę jej zweryfikować. Nie mogę też jej odrzucić na tej podstawie, że brzmi dziwnie, ponieważ wiele rzeczy, które okazały się prawdziwe, brzmiały dziwnie na początku.

Christophe Allain: trzecie oko się otwiera

Christophe Allain otwiera inny kąt tego wszystkiego w swoim Journal d'un eveil du troisieme oeil („Dziennik przebudzenia trzeciego oka").5

Podczas gdy przebudzenie Darre przyszło jako głos i dłoń poruszająca się po papierze, przebudzenie Allaina przyszło jako coś bardziej fizycznie gwałtownego. Doświadczył przebudzenia kundalini, nagłego wzrostu energii wznoszącej się przez jego ciało, które rozerwało to, co tradycja jogiczna nazywa trzecim okiem, szóstą czakrą, umiejscowioną w centrum czoła. Bramy percepcyjne otworzyły się wszystkie naraz. Aury, energie, obecności, warstwy rzeczywistości siedzące wewnątrz zwyczajnej rzeczywistości. Wszystko, natychmiast, na pełnej głośności.

Percepcje były zbyt intensywne, zbyt szybkie. Opisuje, że był całkowicie przytłoczony, niezdolny do zinterpretowania tego, co widział, ani zrobienia z tym czegokolwiek użytecznego. Integracja zajęła 10 lat. Dekadę oczyszczania wzorców emocjonalnych i mentalnych, stabilizowania swojej psychiki, uczenia się radzenia sobie z nieustannym wielowymiarowym dopływem informacji, zanim jego percepcje stały się wiarygodne, a nie tylko nieustanne.

Napisał:

„Percepcje są zawsze obecne, czekając na intencję, by połączyć się z dowolnym aspektem wszechświata."

To zdanie niesie w sobie cały model. Percepcja jasnowidzeńska, w relacji Allaina, to sygnał tła, który zawsze działa. Praca polega na budowaniu odbiornika, nie generowaniu sygnału. To, co zmienia się przez tych 10 lat, to zdolność danej osoby do dostrojenia się bez spalenia bezpiecznika.

Historia Allaina komplikuje bardziej czyste narracje. Przebudzenie, w jego relacji, było destabilizujące i społecznie izolujące, zanim stało się czymkolwiek innym. Dziesięcioletni proces czyta się jak debugowanie systemu odbierającego zbyt dużo danych przy zbyt małej liczbie filtrów.

Amerykański wojskowy program szpiegów jasnowidzących

Moją najbardziej przewidywalną reakcją na twierdzenia jasnowidzące było: pokaż mi kontrolowany eksperyment, pokaż mi powtarzalność, pokaż mi odpowiedzialność instytucjonalną. Więc częścią tego śledztwa, którą uznałem za najtrudniejszą do odrzucenia, nie były channelowane głosy ani dzienniki kundalini. Był to budżet rządu Stanów Zjednoczonych.

Lyn Buchanan służył jako szpieg jasnowidzący. Dokumentuje tę służbę w The Seventh Sense, relacji z pierwszej ręki o pracy wewnątrz amerykańskiego wojskowego programu widzenia zdalnego.6 Widzenie zdalne to wyćwiczona zdolność postrzegania odległych lokalizacji, przedmiotów albo wydarzeń za pomocą wyłącznie umysłu, bez sygnału fizycznego, bez kontaktu zmysłowego z celem. Rząd Stanów Zjednoczonych badał, rozwijał i operacyjnie wdrażał tę zdolność poprzez programy noszące kilka kryptonimów, z których najsłynniejszy to Projekt Stargate.7

Buchanan opisuje zastosowanie operacyjne: lokalizowanie zakładników, identyfikowanie ukrytych obiektów, gromadzenie danych wywiadowczych o zagranicznych programach zbrojeniowych. Rządy nie finansują programów przez dekady, bo są interesujące. Finansują je, bo przynoszą użyteczne rezultaty. Ewentualna odtajnienie Projektu Stargate, zamiast cichego pogrzebania akt, sugeruje, że wyniki nie były czymś, przed czym uciekali.7

Russell Targ, fizyk i współzałożyciel programu widzenia zdalnego Stanford Research Institute, zbudował naukowe uzasadnienie w Limitless Mind.8 Jego stanowisko: świadomość sięga poza czaszkę. Informacja staje się dostępna na dowolną odległość bez żadnego znanego mechanizmu fizycznego. Targ ujmuje to jako dane eksperymentalne zebrane w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych i powtórzone setki razy, nie jako filozofię.

Ta liczba powtórzeń ma znaczenie. Setki kontrolowanych prób. Gdyby był to wynik farmaceutyczny, byłby w użyciu klinicznym. To, że mieści się w kategorii oznaczonej jako „paranormalne", jest bardziej funkcją instytucjonalnego dyskomfortu niż siły dowodowej.

Wszyscy są jasnowidzami

Wszedłem w to, oczekując, że zdolność jasnowidzeńska jest cechą rzadkich, niezwykłych ludzi, kaprysem konkretnej neurologii albo konkretnej patologii. To, co znalazłem, to spójny kontrargument z wielu kierunków.

Twierdzenie Jacobson, że „każdy ma zdolność bycia jasnowidzem", zyskuje strukturalne wsparcie z danych wojskowych (zwykli żołnierze byli szkoleni w widzeniu zdalnym, wybierani na podstawie zdolności do nauczenia się, a nie istniejącej wcześniej zdolności), z channelowanych nauk (Abraham-Hicks ujmuje intuicję jako uniwersalny system nawigacyjny, wbudowany w każdego),9 oraz z udokumentowanego wzorca ludzi rozwijających zdolności jasnowidzeńskie później w życiu, często po traumie.

7 kroków do rozwijania jasnowidzenia, według Jacobson:2

  1. Uwolnij swój strach (przed byciem szalonym, przed tym, co możesz zobaczyć, przed społecznym wyśmianiem)
  2. Sformułuj konkretne pytania (nie pytaj „pokaż mi coś", zapytaj o coś precyzyjnego)
  3. Skoncentruj się na czakrze trzeciego oka (przestrzeni między brwiami)
  4. Odnotuj wszelkie pojawiające się obrazy, bez względu na to, jak słabe albo losowe się wydają
  5. Wzmocnij obraz (skup się na nim, pozwól mu się rozwinąć, nie odrzucaj go)
  6. Interpretacja i wyjaśnienie (co to znaczy?)
  7. Zaufaj swojemu widzeniu (to najtrudniejszy krok, wierzyć w to, co widzisz)

Krok siódmy to miejsce, gdzie większość ludzi utyka. Zdolność może być funkcjonalna. To, co się załamuje, to przekonanie, że jest funkcjonalna. Dowody na nielokalną percepcję ludzką są mocniejsze, niż się spodziewałem, a głównym, co stoi między większością ludzi a tą zdolnością, wydaje się być założenie, że jej nie posiadają.

To założenie warto zbadać. Wykonuje mnóstwo pracy, i nie jestem już pewien, czy na nią zasługuje.

Źródła

  1. Marisa Ryan, "About Marisa," Awareness Institute (marisaryan.com). Potwierdza, że jej zdolności ujawniły się po śmierci matki i 21-letniej siostrzenicy, które zmarły w odstępie dwóch dni w 2000 roku; od tamtej pory pracuje przy sprawach morderstw i zaginięć. https://www.marisaryan.com/about_marisa
  2. Emilia Jacobson, Psychic Development: Expert Guide to the Secrets of our Sixth Sense - Mastery of the Third Eye, Intuition & Clairvoyance (2016). Źródło rozważań o „brzemieniu medium”, cytatu „każdy ma zdolność bycia medium” oraz 7-etapowej ścieżki rozwijania jasnowidzenia. https://www.amazon.com/Psychic-Development-Intuition-Clairvoyance-Telepathy/dp/1534650512
  3. Patricia Darre, Un souffle vers l'eternite: Je voudrais partager mes messages de l'au-dela (Michel Lafon, 2012). Jej osobista relacja o nocnym przebudzeniu w 1995 roku, pisaniu automatycznym i drodze od dziennikarki do medium. http://www.michel-lafon.fr/livre/1022-Un_souffle_vers_l_eternite.html
  4. Patricia Darre, Mes rendez-vous avec Walter Höffer (Michel Lafon, 2021). Relacja o jej kontakcie channelingowym z duchem Waltera Höffera, rozpoczętym podczas lockdownu w marcu 2020 roku. https://www.fnac.com/a15772632/Patricia-Darre-Mes-rendez-vous-avec-Walter-Hoffer
  5. Christophe Allain, Journal d'un eveil du 3eme oeil, tom 1: 90 experiences d'un autodidacte du spirituel i tom 2: Esprits et Monde Spirituel (Editions Atlantes, 2011). Osobista relacja o jego przebudzeniu kundalini i trwającej dekadę integracji. https://www.amazon.com/Journal-dun-eveil-3eme-oeil/dp/2362770028
  6. Lyn Buchanan, The Seventh Sense: The Secrets of Remote Viewing as Told by a "Psychic Spy" for the U.S. Military (Paraview Pocket Books, 2003). Osobista relacja z blisko dziesięciu lat służby w wojskowej jednostce zdalnego widzenia, w tym z zadań operacyjnych podczas kryzysu zakładników w Iranie i wojny w Zatoce Perskiej. https://www.simonandschuster.com/books/The-Seventh-Sense/Lyn-Buchanan/9780743462686
  7. CIA FOIA Electronic Reading Room, kolekcja STARGATE. Około 12 473 odtajnionych dokumentów z 25-letniego programu zdalnego widzenia, opublikowanych w internecie przez CIA w styczniu 2017 roku w ramach udostępnienia CREST; obejmują zapisy sesji, materiały szkoleniowe, notatki wewnętrzne i oceny programu. https://www.cia.gov/readingroom/collection/stargate
  8. Russell Targ, Limitless Mind: A Guide to Remote Viewing and Transformation of Consciousness (New World Library, 2004). Targ był współzałożycielem programu zdalnego widzenia w Stanford Research Institute w 1972 roku, finansowanego przez CIA i inne agencje. https://www.amazon.com/Limitless-Mind-Viewing-Transformation-Consciousness/dp/1577314131
  9. Esther Hicks and Jerry Hicks, Ask and It Is Given: Learning to Manifest Your Desires (Hay House, 2004). Przedstawia system emocjonalnego prowadzenia z nauk Abrahama jako wbudowaną zdolność nawigacyjną dostępną dla każdego. https://www.hayhouse.com/ask-and-it-is-given-paperback