Część III: Metody bezpośredniej eksploracji
Rozdział 10: Regresje do poprzednich wcieleń, dostęp do pamięci duszy
Regresja do Poprzednich Wcieleń (PLR, Past Life Regression) to technika wykorzystująca hipnozę albo głęboki relaks, by uzyskać dostęp do wspomnień z poprzednich żyć. Niezależnie od tego, czy wierzysz w reinkarnację, możesz spróbować PLR po prostu dla zabawy, jako rozrywkę. Bez względu na to, w co wierzysz na wejściu, na wyjściu nie poczujesz się tak samo.
Zacząłem poznawać PLR, czytając książki Michaela Newtona. Newton był hipnoterapeutą, który natknął się na pacjentów wędrujących do czegoś, co wyglądało na poprzednie życie podczas hipnozy. Za pierwszymi razy, gdy to się działo, był naprawdę zszokowany. To nie było częścią jego szkolenia i nie miał na to żadnych ram. Ale to się wciąż powtarzało, u różnych pacjentów, a relacje były zbyt spójne i zbyt szczegółowe, by je odrzucić.
Pozwól, że wyjaśnię, jak działa PLR, dlaczego jest przekonujące i co pokazują badania, a potem podzielę się swoim własnym doświadczeniem.
Jak to faktycznie działa
Proces jest prostszy, niż byś się spodziewał. Kładziesz się na łóżku albo sofie i rozluźniasz się, jak tylko potrafisz, by osiągnąć stan hipnotyczny, który tak naprawdę jest tylko wymyślnym słowem na głęboką medytację. Podczas hipnozy jesteś w pełni świadomy i przytomny. To ma znaczenie: nie jesteś „pod wpływem" w sposób, w jaki Hollywood to przedstawia. Pamiętasz wszystko po fakcie, a większość praktyków nagrywa sesję, byś mógł jej posłuchać ponownie później.
Gdy jesteś głęboko rozluźniony, hipnoterapeuta prowadzi cię przez wizualizację, często licząc do dziesięciu, w którym to momencie wyobrażasz sobie przekraczanie drzwi, które otwierają się na jedno z twoich poprzednich żyć. Kluczowa instrukcja tutaj brzmi: nie analizuj. Nie myśl. Nie próbuj rozgryzać, czy to, co widzisz, jest „prawdziwe", czy tylko wytworem twojej wyobraźni. Bądź jak dziecko w Disneylandzie i po prostu opisuj, co widzisz, nawet jeśli na początku nie ma to sensu.
Czym dokładnie jest hipnoza? To stan podobny do transu, cechujący się skupioną uwagą i zwiększoną receptywnością. Osiągasz go poprzez techniki relaksacyjne i sterowaną wizualizację. To ten sam stan, w który wślizgujesz się tuż przed zaśnięciem, ta zmierzchowa strefa, gdzie twój świadomy umysł się wycisza, a twoja podświadomość się otwiera. Jest wykorzystywany terapeutycznie do wszelkiego rodzaju rzeczy poza PLR: kontroli nawyków, redukcji stresu, kontroli bólu. W samej technice nie ma nic mistycznego. Mistyczne jest to, co przez nią przechodzi.
Pionierzy
Odkrycie regresji do poprzednich wcieleń nie było pojedynczym momentem eureka. Pojawiło się niezależnie poprzez kilku badaczy, którzy wszyscy natknęli się na nie, próbując przeprowadzić konwencjonalną terapię.
Ian Stevenson (1918-2007) należy do tego rozdziału z powodu odwrotnego niż wszyscy pozostali w nim wymienieni: nigdy nie używał hipnozy. Urodzony w Kanadzie psychiatra z Uniwersytetu Wirginii spędził cztery dekady, dokumentując małe dzieci, które z własnej woli, bez żadnej zachęty, przywoływały wspomnienia poprzedniego życia, a potem jeździł do miejsc, które wymieniały, i zestawiał ich słowa z aktami zgonu, raportami z sekcji zwłok i relacjami żyjących krewnych. Jego akta zawierają ponad 2 500 przypadków z całego świata, a w wielu z nich dzieci identyfikowały konkretne osoby, miejsca i wydarzenia z życia zmarłej osoby, czasem w innym kraju, mówiącej innym językiem.1
To ma tu znaczenie jako próba kontrolna. Gdyby poprzednie życia były artefaktem metody, podatnych na sugestię pacjentów i terapeutów zadających naprowadzające pytania w zaciemnionym pokoju, małe dzieci Stevensona nie powinny w ogóle istnieć. Dwa przeciwstawne podejścia wciąż lądują na tym samym zjawisku. Jego praca nad dziećmi urodzonymi ze znamionami odpowiadającymi śmiertelnym ranom osoby, którą opisywały, jest omówiona w rozdziale 3.
Brian Weiss (ur. 1944), wykształcony na Yale psychiatra, którego omówiłem w rozdziale o reinkarnacji, otworzył śluzy w 1988 roku swoją książką Many Lives, Many Masters.2 Jego podróż zaczęła się od Catherine, pacjentki, której fobie opierały się 18 miesiącom konwencjonalnej terapii, ale zniknęły po tym, jak przypomniała sobie traumy z poprzednich żyć, które je spowodowały. Tym, co uczyniło wkład Weissa rewolucyjnym, nie był sam ten studium przypadku. To, że wykwalifikowany, głównonurtowy psychiatra był skłonny postawić swoją reputację na szali i powiedzieć publicznie: to jest prawdziwe i to działa terapeutycznie.
Michael Newton (1931-2016) przeniósł PLR na kolejny poziom. Podczas gdy Weiss skupiał się na poprzednich życiach, Newton poszedł dalej, prowadząc pacjentów w przestrzeń między życiami i mapując świat duchowy ze skrupulatną szczegółowością. Jego dwie pierwsze książki, Journey of Souls (1994) i Destiny of Souls (2000), są oparte na tysiącach sesji i pozostają najbardziej wyczerpującymi relacjami o życiu pozagrobowym z perspektywy klinicznej.34 Newton ostatecznie założył Instytut Newtona, szkolący certyfikowanych terapeutów Życia Między Życiami (LBL) na całym świecie.5
Helen Wambach (1925-1985) wniosła do tej dziedziny najtwardszą naukę. Jako psycholożka nie zadowalała się dowodami anegdotycznymi. Prowadziła regresje grupowe z setkami badanych, systematycznie zbierając dane o tym, co relacjonowali, a następnie porównując je z zapisami historycznymi. Jej książka Reliving Past Lives udokumentowała przypadki, w których badani opisywali ubrania, architekturę, jedzenie i zwyczaje społeczne, które później zostały zweryfikowane przez historyków, szczegóły, które czasem były niejasne nawet dla specjalistów od danych okresów.6
Wambach dokonała też fascynującego odkrycia dotyczącego demografii poprzednich żyć: podział płci wśród zgłaszanych poprzednich żyć jej badanych był niemal dokładnie 50/50 między mężczyznami a kobietami, co pasowało do rzeczywistych historycznych proporcji populacji.6 Gdyby ludzie fantazjowali, można by oczekiwać uprzedzeń (więcej mężczyzn w dramatycznych rolach, więcej żyć w sławnych okresach). Zamiast tego większość zgłoszonych poprzednich żyć była przyziemna, rolnicza, pracownicza, żyjąca i umierająca niepozornie. Ta statystyczna normalność jest w rzeczywistości mocnym dowodem przeciwko hipotezie fantazji.
Poszła jeszcze dalej wraz z kolegą, Chetem Snow, i całkowicie odwróciła tę technikę: zamiast poddawać pacjentów regresji w przeszłość, przeprowadzała ich progresję w przyszłość. Wyniki, opublikowane w Mass Dreams of the Future, wykazały niesamowite spójności między badanymi co do tego, jak wyglądały i sprawiały wrażenie przyszłe okresy czasu.7
Moc terapeutyczna
Oto, co poruszyło mnie najbardziej: PLR działa jako terapia, nawet dla ludzi, którzy nie wierzą w reinkarnację.
Późniejsza książka Briana Weissa Miracles Happen (2012) zebrała ponad 40 studiów przypadków pacjentów, pokazujących fizyczne uzdrowienie poprzez regresję do poprzednich wcieleń.8 Nie poprawę emocjonalną, faktyczne znikanie objawów fizycznych. Przewlekły ból, który opierał się latom leczenia. Fobie, które wyparowały po jednej sesji. Niewyjaśnione alergie, które zniknęły.
Jak napisał Weiss: „Ciało i umysł są ze sobą połączone. To, co leczy jedno, często leczy drugie. Stres może wywołać zarówno chorobę fizyczną, jak i chorobę emocjonalną. Przypomnienie sobie traumy albo wydarzenia z poprzedniego życia, które doprowadziło do objawu fizycznego w obecnym życiu, jest często wystarczające, by wyleczyć."8
Gdyby regresja do poprzednich wcieleń była jedynie fantazją albo konfabulacją, dlaczego „przypomnienie sobie" zmyślonej traumy miałoby leczyć rzeczywisty objaw fizyczny? Placebo tego również nie wyjaśnia. Wielu z tych pacjentów nie wierzyło w poprzednie życia i było zszokowanych tym, co się ujawniło.
Odkrycie „pamięci psychosomatycznej" przez Wambach wzmacnia to jeszcze bardziej. Zaobserwowała, że ciało fizycznie reaguje na warunki z poprzedniego życia podczas regresji. Jedna pacjentka, która miała zaćmę w poprzednim życiu, zaczęła płakać podczas hipnozy i opisała rozmyte, bolesne widzenie. Kiedy Wambach poprowadziła pacjentkę wstecz w tym samym poprzednim życiu do młodszego wieku, przed rozwinięciem się zaćmy, łzy ustały, a pacjentka zgłosiła wyraźne widzenie. Fizyczne ciało odtwarzało warunki z życia, które zakończyło się wieki temu.
Co konsekwentnie ujawniają tysiące sesji
Kompilacja Michaela Newtona Memories of the Afterlife (2009) zebrała 32 przypadki od certyfikowanych terapeutów LBL pracujących niezależnie na różnych kontynentach.9 Przypadki pochodziły od pacjentów z obu Ameryk, Europy, Azji, Republiki Południowej Afryki i Australii, ludzi o skrajnie różnych pochodzeniach kulturowych, przekonaniach religijnych i poziomach wcześniejszej wiedzy o koncepcjach duchowych.
Spójność jest tym, co cię łapie. Osoba po osobie, kultura po kulturze, wyłania się ta sama struktura:
- Przejście śmierci: Łagodne oddzielenie od ciała, zwykle towarzyszone uczuciem lekkości, ulgi i miłości. Przewodnicy są obecni, by pomóc.
- Orientacja: Okres dostosowania i uzdrawiania w świecie duchowym, nadzorowany przez przewodnika-nauczyciela.
- Zjazd grupy dusz: Spotkanie z twoim skupiskiem towarzyszy duszy, którzy podróżowali z tobą przez wcielenia.
- Rada Starszych: Pełny współczucia przegląd właśnie ukończonego życia, nie osąd, lecz kochająca ocena tego, czego się nauczono i nad czym wciąż trzeba pracować.
- Nauka i przygotowanie: Czas spędzony w tym, co pacjenci opisują jako biblioteki, sale lekcyjne albo sale nauki, przygotowując się do kolejnego wcielenia.
- Wybór życia: Wybór kolejnego ciała, rodziców, okoliczności i głównych wyzwań, zawsze w konsultacji z przewodnikami i z myślą o celach rozwoju duszy.
Jak napisał Newton: „Ostatnio większe grupy ludzi we wszystkich kulturach poszukują nowego rodzaju duchowości, bardziej dla nich osobistej. Duchowe odkrycia płynące z wewnętrznego umysłu pozwalają na odsłonięcie osobistych prawd, których żaden zewnętrzny pośrednik religijny ani przynależność instytucjonalna nie mogą powtórzyć."9
Ten cytat głęboko we mnie rezonuje. Nie chodzi tu o przyjęcie czyjejś innej religii ani systemu przekonań. Chodzi o bezpośredni dostęp do twojej własnej wewnętrznej prawdy.
Sesje Catherine w szczegółach
To, co uczyniło przypadek Catherine (opowiedziany w pełni w rozdziale o reinkarnacji) tak uderzającym, to nie tylko same regresje do poprzednich wcieleń. To, co wydarzyło się między życiami. Catherine zaczęła otrzymywać wiadomości od bytów, które opisała jako „Mistrzów", wysoko zaawansowanych bytów duchowych istniejących w przestrzeni między wcieleniami, którzy zwracali się bezpośrednio do dr. Weissa z informacjami o jego zmarłym ojcu i jego zmarłym niemowlęciu, których w żaden sposób nie mogła znać.2
To właśnie odróżnia PLR od zwykłego terapeutycznego opowiadania historii. Informacje, które przechodzą podczas sesji, czasem obejmują weryfikowalne fakty, do których pacjent nie miał dostępu żadnym normalnym kanałem. To nie jest tylko „film z poprzedniego życia", to widoczne połączenie z polem wiedzy, które przekracza indywidualną pamięć.
Moje własne doświadczenie
Po przeczytaniu Journey of Souls Newtona byłem wystarczająco ciekawy, by spróbować sam. Poszukałem hipnoterapeutów w pobliżu mojego domu, zadzwoniłem do kilku, by sprawdzić, czy oferują regresje do poprzednich wcieleń, i zarezerwowałem sesję.
To doświadczenie było dla mnie trudne na początku, ponieważ nie byłem przyzwyczajony do medytowania ani wyciszania swojego umysłu. Mój mózg wciąż chciał wszystko analizować, kwestionować, czy „naprawdę" coś widzę, czy tylko to sobie wymyślam. Ale po około 10 minutach ćwiczeń relaksacyjnych zacząłem odczuwać ten zmierzchowy stan, nie do końca sen, ale też nie w pełni w mojej normalnej świadomości na jawie.
Gdy hipnoterapeutka odliczała od 10, zapytała mnie, gdzie jestem i co widzę. Każdy obraz zajmował około 30 sekund do minuty, by się pojawić, a pierwszą rzeczą, którą „zobaczyłem", było zielone pole. Zapytała, jak byłem ubrany: biała koszula, białe spodenki, para sandałów. Czy tu mieszkałem? Nie, po prostu tędy przechodziłem, zmierzając gdzieś dalej. Odliczyła do 3, a przy liczbie 3 miałem znaleźć się tam, dokąd zmierzałem.
Nagle byłem na targu, w starożytnej Grecji. Upał był intensywny, słońce prażyło. Przeglądałem warzywa. Odliczyła znów do 3, by zabrać mnie z powrotem do mojego dzieciństwa w tym życiu, byśmy mogli zrozumieć, jak wyglądał mój świat. Zobaczyłem siebie mieszkającego w chacie, moje łóżko było stertą siana na podłodze, hodowaliśmy kozy. Od czasów nastoletnich moją pracą była sprzedaż koziego sera na lokalnym targu. Poprosiła, bym rozejrzał się za rodziną, by sprawdzić, czy kogoś rozpoznam. Rozpoznałem. Moja matka wówczas była tą samą matką, którą mam w obecnym życiu. Mój ojciec był na zewnątrz, rąbiąc drewno, i rozpoznałem go jako mojego ojca chrzestnego w tym życiu. A mój młodszy brat wówczas był moim synem w moim obecnym życiu.
Odliczyła znów do 3 i kazała mi udać się do najważniejszego momentu tamtego życia. Na początku wiele nie widziałem, więc zaczęła od podstaw: jak byłem ubrany? Zobaczyłem siebie w mundurze, zauważalnie umięśnionego. Zapytała o mój wiek: w połowie lat 30., około 35. Byłem na jakiejś uroczystości ukończenia, co mnie zdezorientowało, przecież nie kończy się szkoły w wieku 35 lat. Ale wtedy szczegóły się wyostrzyły. Mundur był wojskowy, pokryty odznaczeniami. To nie była uroczystość ukończenia szkoły, to była ceremonia po serii wojen prowadzonych przeciwko innym greckim prowincjom. Poprosiła, bym opisał bitwy, i wtedy sprawy zrobiły się intensywne. Zacząłem widzieć ludzi, których znałem, przyjaciół ze szkoły średniej z mojego obecnego życia, walczących u mojego boku. Emocje uderzyły we mnie znikąd i zacząłem płakać, tam na sofie hipnoterapeutki. To było dla mnie głęboko niezwykłe, nigdy nie płaczę. Cicho podała mi chusteczki i kontynuowaliśmy. Odliczyła do 3, by zabrać mnie do ostatniego momentu tamtego życia. Zobaczyłem siebie na innym polu bitwy. Chwilę później zostałem trafiony, a potem unosiłem się nad swoim własnym ciałem, dryfując w inny wymiar.
Zbadaliśmy życie pozagrobowe, różne etapy i miejsca, które Michael Newton zmapował w swoich książkach, więc nie będę tego tu szczegółowo opisywał. Ale jeden moment się wyróżnił i był w pewnym sensie zabawny. Kiedy byłem w „bibliotece", przeglądając swoje poprzednie życia i mój plan na obecne życie, widziałem ogromną księgę na dużym marmurowym stole, a gdy przewracałem strony, wszystkie były białe. Wciąż czekaliśmy na to, że pojawi się jakaś informacja albo obrazy, ale nic. Ostatecznie zobaczyłem w wyraźnych literach w moim umyśle „WRÓĆ ZA KILKA LAT" i roześmiałem się. Wiadomość była jasna: nie zostanie mi pokazane wiele o moim obecnym życiu, żeby go nie zepsuć, ponieważ cały sens tego życia jako próby zostałby w jakiś sposób zmarnowany.
Innym niezwykłym momentem było, gdy hipnoterapeutka przemówiła do mojego przewodnika duchowego (przeze mnie) i zapytała o jego imię. Dźwięk, który przyszedł mi do głowy, brzmiał „Arum". Nie byłem pewien, jak to zapisać, ale imię było jasne. Kilka tygodni później, po przeczytaniu, jak samemu przeprowadzać PLR, zdecydowałem się spróbować jednej na mojej żonie. Pod hipnozą doświadczyła życia jako amerykański dżentelmen i zmarła w szpitalu. Kiedy poprowadziłem ją na drugą stronę i poprosiłem o rozmowę z jej przewodnikiem, przyszło to samo imię: „Arum". Byłem oszołomiony. Według badań Newtona dusze wcielają się na Ziemi w grupach i zazwyczaj dzielą tego samego przewodnika, bardziej zaawansowaną duszę mentorującą całą grupę. Ale skąd moja żona mogła znać to imię? Czy słuchała mojego 4-godzinnego nagrania PLR i to zapamiętała? Nie sądzę, żeby kiedykolwiek wysłuchała całości. Dałem jej streszczenie, gdy wróciłem tego dnia do domu. A nawet gdybym wspomniał imię przewodnika mimochodem, jej własna PLR odbyła się miesiące później. Idea, że zapamiętałaby jedno konkretne imię z przypadkowej rozmowy i odtworzyła je pod hipnozą, wydawała się naciągana. Najprostszym wyjaśnieniem było, że to było prawdziwe. Ten moment był potwierdzeniem ponad wszystkim innym, wszystkimi emocjami, wszystkimi żywymi obrazami, wszystkimi życiami, przez które przeszliśmy podczas mojej własnej sesji.
Demonstracja PLR
Dla tych, którzy są ciekawi, by spróbować samodzielnie, Brian Weiss przeprowadził sesje sterowanej regresji do poprzednich wcieleń, które są dostępne online. Zachęcam do spróbowania tej:
W poniższym filmie Brian Weiss prowadzi publiczność na żywo przez sesję regresji do poprzedniego wcielenia.10 Możesz doświadczyć tego samemu z kanapy, zamknij oczy, podążaj za jego instrukcjami i zobacz, co się pojawi:
https://www.youtube.com/watch?v=lKtIEk8BDeo
Piękno PLR polega na tym, że nie musisz w to wierzyć, żeby zadziałało. Musisz tylko chcieć się rozluźnić, puścić na godzinę swój umysł analityczny i opisywać, co przyjdzie, nawet jeśli na początku sprawia to wrażenie wyobraźni. Wiele z najbardziej dramatycznych przypadków Newtona zaczęło się od pacjentów, którzy byli przekonani, że nic się nie wydarzy.
Dlaczego PLR ma znaczenie
Regresja do poprzednich wcieleń jest istotna poza swoimi zastosowaniami terapeutycznymi.
Jeśli PLR konsekwentnie przynosi weryfikowalne informacje, których pacjent nie mógł znać (nazwy ulic, które istniały wieki temu, opisy ludzi, którzy żyli w innych krajach, medyczne szczegóły o zmarłym synu lekarza), to mamy do czynienia z czymś, czego nasz obecny naukowy model świadomości po prostu nie potrafi wyjaśnić.
Materialistyczny pogląd mówi, że świadomość jest wytwarzana przez mózg, kropka. Bez mózgu nie ma świadomości. Ale sesje PLR wielokrotnie demonstrują dostęp do informacji, które nigdy nie przeszły przez mózg pacjenta żadnym znanym kanałem. Albo zaakceptujemy, że świadomość sięga poza mózg, albo musimy założyć, że każdy pojedynczy z tych badaczy (obejmujących dekady, kontynenty i metodologie) albo kłamie, albo jest niekompetentny.
Wiem, które wyjaśnienie uważam za bardziej prawdopodobne.
Źródła
Ian Stevenson, Twenty Cases Suggestive of Reincarnation (Proceedings of the American Society for Psychical Research, 1966; 2nd ed., University Press of Virginia, 1974). Stevenson founded the Division of Perceptual Studies at the University of Virginia, whose files contain over 2,500 cases of children reporting past-life memories. https://med.virginia.edu/perceptual-studies/wp-content/uploads/sites/360/2016/12/REI36Tucker-1.pdf
Brian L. Weiss, Many Lives, Many Masters (Simon & Schuster/Fireside, 1988). The Catherine case, including the messages from the "Masters" about Weiss's father and infant son. https://www.simonandschuster.com/books/Many-Lives-Many-Masters/Brian-L-Weiss/9780671657864
Michael Newton, Journey of Souls: Case Studies of Life Between Lives (Llewellyn Publications, 1994). https://www.llewellyn.com/product.php?ean=9781567184853
Michael Newton, Destiny of Souls: New Case Studies of Life Between Lives (Llewellyn Publications, 2000). https://www.llewellyn.com/product.php?ean=9781567184990
The Michael Newton Institute for Life Between Lives Hypnotherapy, which trains and certifies LBL therapists worldwide. https://www.newtoninstitute.org/
Helen Wambach, Reliving Past Lives: The Evidence Under Hypnosis (Harper & Row, 1978). Group-regression research with over 1,000 subjects; reported past lives split roughly 50/50 between male and female, matching historical population ratios. https://archive.org/details/relivingpastlive00wamb
Chet B. Snow with Helen Wambach, Mass Dreams of the Future (McGraw-Hill, 1989). Future-life progression research begun by Wambach and completed by Snow after her death in 1985. https://archive.org/details/massdreamsoffutu0000snow
Brian L. Weiss and Amy E. Weiss, Miracles Happen: The Transformational Healing Power of Past-Life Memories (HarperOne, 2012). Case stories of physical and emotional healing through past-life regression. https://www.brianweiss.com/about-the-books/miracles-happen-the-transformational-healing-power-of-past-life-memories/
Michael Newton, ed., Memories of the Afterlife: Life Between Lives Stories of Personal Transformation (Llewellyn Publications, 2009). Case studies contributed by certified Life Between Lives hypnotherapists of the Newton Institute from around the world. https://www.llewellyn.com/product.php?ean=9780738715278
Brian Weiss, guided group past-life regression session (video). https://www.youtube.com/watch?v=lKtIEk8BDeo