بخش I: معماری اصلی هستی ما

فصل 3: سفر روح در تناسخ

بعضی خاطرات نباید وجود داشته باشند. یک پسر ۲ ساله نام ناو هواپیمابری را که هواپیمایش از آن پرواز کرده، نبردی که در آن سرنگون شده، و همیار خلبانی را که کنارش پرواز می‌کرد، نام می‌برد، و پدر شکاکش سال‌ها را صرف بررسی جزئیات در برابر اسناد نظامی جنگ جهانی دوم می‌کند، و همهٔ آن‌ها درست از آب درمی‌آیند. بیماران تحت هیپنوز نام خیابان‌ها، تاریخ‌ها، و حقایق خانوادگی از زندگی‌هایی تولید می‌کنند که پیش از تولدشان پایان یافته، و پژوهشگران آن‌ها را در آرشیو روزنامه‌ها و سوابق سرشماری تأیید می‌کنند.

توضیح استاندارد، خاطرهٔ کاذب است، و توضیح خوبی هم هست. خاطرات بازیابی‌شده تحت هیپنوز غیرقابل‌اعتمادند؛ مغز داستان‌سازی می‌کند؛ مردم روایت‌های زنده‌ای از تکه‌های فیلم‌ها، کتاب‌ها، و انتظارات فرهنگی می‌سازند و صمیمانه آن‌ها را باور می‌کنند. دقیقاً به همین دلیل بود که در ابتدا کل این حوزه را کنار گذاشتم. اما خاطرهٔ کاذب نمی‌تواند حقایق قابل‌راستی‌آزمایی تولید کند که فرد هیچ راه عادی‌ای برای دانستنشان نداشته، و دقیقاً همین کاری است که این موارد پیوسته انجام می‌دهند.

اینجاست که شواهد سرانجام مرا به آن رساند: ما در وجودی تصادفی متولد نمی‌شویم. تناسخ می‌یابیم، و زندگی‌های خود را با دقت انتخاب می‌کنیم، از جمله والدین و چالش‌های اصلی، تا تضادهای خاصی را تجربه کنیم و از آن‌ها رشد کنیم. رشد روح یکی از دلایل اصلی حضور شماست. و همین چیز در کودکان تا سن ۲ سالگی، خودبه‌خود، بدون هیچ هیپنوزی، بروز می‌کند.

وقتی واقعاً به داده‌ها نگاه می‌کنید، و داده‌ها بسیارند، تصویری که بازمی‌گردد به‌طرز چشمگیری یکسان است. هزاران مورد مستقل. دهه‌ها پژوهش. متخصصان دارای مدرک که به‌عنوان شکاک شروع کردند.

تنها دکتر مایکل نیوتن بیش از ۷,۰۰۰ بیمار را تحت هیپنوز به رگرسیون برد: مسیحیان، مسلمانان، مردمی از سرتاسر آسیا، آفریقا، آمریکا، همه از سبک‌های زندگی متفاوت. تحت هیپنوز، آن‌ها همان سفر، همان جغرافیای دنیای روح، همان توالی رویدادها را توصیف کردند.1

اینجاست ظاهر واقعی شواهد.

کشف اتفاقی

درک مدرن از تناسخ از عارفان یا معلمان دینی نیامد. از درمانگران و روان‌پزشکانی آمد که هنگام تلاش برای کمک به بیمارانشان به‌طور اتفاقی به آن برخوردند.

دکتر برایان وایس روان‌پزشکی به‌طور سنتی آموزش‌دیده بود، تحصیل‌کرده در کلمبیا و ییل، و رئیس بخش روان‌پزشکی مرکز پزشکی مونت سینای در میامی. در سال ۱۹۸۰، یک تکنسین آزمایشگاهی ۲۷ ساله به نام کاترین به دفتر او رفت. او اضطراب شدید، حملات پانیک، و مجموعه‌ای از فوبیاهای ناتوان‌کننده داشت. از آب، خفگی، تاریکی، و فضاهای بسته وحشت داشت. کابوس‌های مکرری از غرق شدن و به دام افتادن در تاریکی می‌دید.2

وایس همه‌چیز را امتحان کرد. هجده ماه روان‌درمانی فشرده. داروهای روان‌پزشکی. هیچ‌کدام کارساز نبود. به‌عنوان آخرین راه‌چاره، هیپنوز را امتحان کرد، به این امید که خاطره‌ای سرکوب‌شده از دوران کودکی را به سطح بیاورد که ممکن است علائم او را توضیح دهد.

تحت هیپنوز، کاترین به دوران کودکی بازنگشت. بسیار فراتر رفت. خود را همچون زنی جوان به نام آروندا در حدود ۱۸۶۳ پیش از میلاد، در آنچه به نظر می‌رسید مصر باستان بود، یافت. موهای بلند بلوند بافته‌شده داشت و لباسی از کتان خشن پوشیده بود. او خانواده‌اش را توصیف کرد، از جمله دختری که به‌عنوان کسی از زندگی فعلی‌اش، برادرزاده‌اش، ریچل، شناخت. سپس صحنهٔ مرگ فرارسید: سیلی عظیم، موجی که همه‌چیز را نابود می‌کرد. کاترین آن را با شدتی زنده و احساسی توصیف کرد:

«امواج بزرگی درخت‌ها را می‌اندازند. جایی برای فرار نیست. سرد است؛ آب سرد است. باید نوزادم را نجات دهم، اما نمی‌توانم... فقط باید محکم نگهش دارم. غرق می‌شوم؛ آب خفه‌ام می‌کند. نمی‌توانم نفس بکشم، نمی‌توانم قورت بدهم... آب شور. نوزادم از آغوشم کنده می‌شود.»

پس از مرگ، همچنان تحت هیپنوز، او صحنه‌ای آرام توصیف کرد: «ابرها را می‌بینم. نوزادم با من است. و دیگرانی از روستایم. برادرم را می‌بینم.»

در نشست‌های بعدی، کاترین ده‌ها زندگی گذشته را به یاد آورد. او لوئیزا بود، یک روسپی اسپانیایی ۵۶ ساله در ۱۷۵۶ که از تبی ناشی از آب آلوده مُرد. او در حدود ۱۵۶۸ پیش از میلاد شاگرد معلمی به نام دیوجانس بود، و وایس، در حالی که روبه‌رویش نشسته بود، به‌تدریج دریافت که معلم دیوجانس در واقع خودش در یک زندگی گذشته بود.

از منظر بالینی، آنچه اهمیت داشت این بود: فوبیاهای کاترین دقیقاً با ضربه‌های زندگی گذشته‌اش مطابقت داشت. وحشت او از آب و خفگی؟ او دست‌کم دو بار در زندگی‌های گذشته غرق شده بود. ترس او از تاریکی و فضاهای بسته؟ او در تاریکی به دام افتاده بود. به‌محض اینکه آن مرگ‌ها را تحت هیپنوز به یاد آورد و از نظر احساسی پردازش کرد، علائمش ناپدید شدند. علائمی که در برابر هجده ماه درمان متعارف مقاومت کرده بودند، از بین رفتند.

آنچه وایس را حتی بیشتر تکان داد، آن چیزی بود که میان زندگی‌های گذشته رخ می‌داد. کاترین شروع کرد به کانالینگ پیام‌هایی از آنچه توصیف می‌کرد «موجودات بسیار پیشرفته»، موجودیت‌های روحانی‌ای که در فضای میان تجسدها وجود دارند. طی این انتقال‌ها، کاترین اطلاعات دقیق و صحیحی دربارهٔ پسر فقید وایس کانالینگ کرد، جزئیاتی که او هیچ راهی برای دانستنشان نداشت. پسر او در نوزادی از یک نقص قلبی نادر مرده بود. کاترین آن وضعیت را با دقتی پزشکی توصیف کرد.

وایس روایتش را در کتاب زندگی‌های بسیار، اساتید بسیار (۱۹۸۸) منتشر کرد، با علم به اینکه ممکن است حرفه‌اش را پایان دهد. در عوض، میلیون‌ها نسخه در سراسر جهان فروخت.2

هیپنوتراپیستی که زندگی پس از مرگ را نقشه‌برداری کرد

دکتر مایکل نیوتن هیپنوتراپیست و درمانگر اصلاح رفتار آمریکایی بود که ابتدا هر درخواستی برای کار زندگی گذشته را رد می‌کرد. سپس بیماری با دردی تیز در پهلویش آمد که پزشکان نمی‌توانستند آن را توضیح دهند. وقتی نیوتن او را برای یافتن منشأ درد به رگرسیون برد، مرد خود را در میدان نبردی از جنگ جهانی اول در فرانسه، در حال سرنیزه خوردن، یافت. نیوتن، همچنان شکاک، او را دربارهٔ نشان‌های لشکری و جزئیات نبرد به دقت پرسید. همه‌چیز از نظر تاریخی صحیح از آب درآمد.

پیشرفت دوم او زمانی رخ داد که یک زن تنها و خودکشی‌گرا، که از او خواسته شد «به سرچشمهٔ انزوایش برود»، شروع کرد به توصیف ۸ همراه روحانی که در برابرش ایستاده بودند، گروه روحی او در دنیای روح. نیوتن تصادفاً به حالت زندگی میان زندگی‌ها (LBL) برخورد کرده بود، قلمروی که پیش از آن هیچ‌کس آن را نقشه‌برداری نکرده بود. او باقی حرفه‌اش را صرف هدایت عمدی بیماران به آن فضای میان زندگی‌ها کرد.1

طی چند دهه، نیوتن هزاران نشست هیپنوز عمیق انجام داد. آنچه یافت به شیوه‌ای بود که نمی‌توانست آن را توضیح دهد. فرد پس از فرد، فارغ از پیشینهٔ فرهنگی، باورهای دینی، یا آشنایی پیشین با مفاهیم معنوی، همان تجربیات از دنیای روح را توصیف کرد.

اینجاست آنچه از پژوهش نیوتن پدید آمد، گردآوری‌شده در سفر روح‌ها (۱۹۹۴) و سرنوشت روح‌ها (۲۰۰۱):13

لحظهٔ مرگ: «در لحظهٔ مرگ، روح ما از بدن میزبانش برمی‌خیزد. اگر روح مسن‌تر باشد و تجربه از بسیاری زندگی‌های پیشین داشته باشد، بی‌درنگ می‌داند که آزاد شده و به خانه بازمی‌گردد.» روح‌های جوان‌تر ممکن است در ابتدا احساس سردرگمی کنند، اما راهنمایان همیشه آنجا هستند تا آن‌ها را جهت‌یابی کنند.

گروه‌های روحی: روح‌ها به خوشه‌هایی از ۳ تا ۲۵ تعلق دارند که در بسیاری زندگی با هم تجسد می‌یابند، به نوبت در نقش‌های متفاوت. مادر شما در این زندگی ممکن است در زندگی پیشین خواهر یا برادر، دشمن، یا فرزند شما بوده باشد.

شورای بزرگان: پس از هر تجسد، روح‌ها در برابر شورای بزرگان حاضر می‌شوند، گروهی از روح‌های خردمند و کهنسال. بیماران نیوتن به‌طور پیوسته آن را دلسوزانه توصیف کردند، مروری بیشتر تا داوری. بزرگان به روح کمک می‌کنند تا بفهمد چه آموخته و روی چه چیزی هنوز باید کار کند، سپس در برنامه‌ریزی تجسد بعدی یاری می‌رسانند.

سطوح پیشرفت روح: روح‌ها در سطوح متفاوتی از پیشرفت وجود دارند، توصیف‌شده بر حسب رنگ نور و شدت انرژی (روح نور هوشمند و نردبان رنگی سفید-به-بنفش در فصل مربوط به پاره‌های سرچشمهٔ الهی به تفصیل بیان شده است).

انتخاب زندگی بعدی: بر اساس هزاران گزارش مستقل تحت هیپنوز عمیق، روح‌ها تجسد بعدی خود را انتخاب می‌کنند. آن‌ها والدین، بدن، و شرایط اصلی زندگی و چالش‌های کلیدی‌ای را که می‌خواهند با آن‌ها روبه‌رو شوند، انتخاب می‌کنند. اختیار آزاد همچنان درون تجسد عمل می‌کند، اما درون‌مایه‌های اصلی از پیش، مشخصاً برای ترویج رشد روح، انتخاب شده‌اند.

و سپس این: «انرژی روح می‌تواند به بخش‌های یکسان تقسیم شود، شبیه به یک هولوگرام. ممکن است در بدن‌های دیگر زندگی‌های موازی داشته باشد، هرچند این بسیار کمتر رایج است از آنچه دربارهٔ آن می‌خوانیم.» بخشی از انرژی روح شما ممکن است هم‌اکنون هنوز در دنیای روح باشد.

شاید دلگرم‌کننده‌ترین یافتهٔ نیوتن این باشد: «در دنیای روح ما مجبور به تناسخ یا مشارکت در پروژه‌های گروهی نیستیم. اگر روح‌ها خلوت بخواهند، می‌توانند آن را داشته باشند.» هیچ اجباری نیست. فقط کشش طبیعی به سوی رشد.

در این ویدیو، او خودش داستان را روایت می‌کند:

https://youtu.be/Vk5bSG78pbQ?si=oCIPJF-XqsZwuY1Z&t=45

مورد تأییدشده

قوی‌ترین اعتراض باقی‌مانده، و اعتراض من برای مدتی طولانی، این است که همهٔ این‌ها می‌تواند خیال‌پردازی پیچیده‌ای باشد که توسط حالت هیپنوتیک تولید شده است. مغز خلاق است. بیماران ممکن است این روایت‌ها را از کتاب‌هایی که خوانده‌اند، فیلم‌هایی که دیده‌اند، یا انتظارات فرهنگی‌ای که جذب کرده‌اند، بسازند.

دکتر هلن وامباخ روان‌شناسی بود که در دههٔ ۱۹۷۰ کار می‌کرد و کاری انجام داد که بیشتر پژوهشگران این حوزه هرگز به آن زحمت ندادند: تلاش کرد ثابت کند سوژه‌هایش اشتباه می‌کنند. او روایت‌های رگرسیون را برداشت و به دنبال ترک‌ها گشت.4

یکی از قانع‌کننده‌ترین موارد او زنی بود که آنا نامیدش. تحت هیپنوز، آنا زندگی‌ای را به‌عنوان زنی به نام ریچل در دههٔ ۱۸۰۰ در وبستر، ماساچوست، به یاد آورد. جزئیات به شیوه‌ای مشخص و پیش‌پاافتاده بودند که خاطرات واقعی این‌گونه‌اند: خانه‌اش نزدیک جنگل کنار نهر، شوهرش به نام جان، لباس‌های خشنی که می‌پوشید، سفر دوروزهٔ گاری تا نزدیک‌ترین شهر. مرگش را نیز توصیف کرد: عوارض هنگام زایمان، مرگ در حالی که نگران بر جای گذاشتن دختر جوانش به‌عنوان یتیم بود.

پس از نشست، وامباخ به سراغ میکروفیلم رفت. از طریق آرشیو روزنامه‌های محلی آن دوره، جزئیات آنا را یکی پس از دیگری تأیید کرد: وجود و ظاهر رئیس پلیسی که آنا توصیف کرده بود، نام‌ها و مکان‌های داروخانهٔ شهر، و از همه چشمگیرتر، این حقیقت که خیابانی که آنا آن را «مود لین» توصیف کرده بود، هنگامی که در سال ۱۹۲۴ آسفالت شد، به «کرست‌وود درایو» تغییر نام یافته بود. وامباخ همچنین یک قطعه گورستان خانوادگی با جزئیات مطابق یافت، از جمله دو قبر بی‌نام از حدود سال ۱۹۱۷ که با روایت آنا از زندگی دیگری هم‌خوانی داشت.4

آنا آن زندگی دوم را نیز به یاد آورده بود: زنی جوان در وستفیلد، نیوجرزی، در دوران جنگ جهانی اول، درگیر در طرحی بازار سیاه برای فروش تدارکات دولتی. آن زندگی با خودکشی پایان یافت. تحت هیپنوز، آنا لحظهٔ مرگ را با شفافیتی شگفت‌انگیز توصیف کرد: «تفنگ را روی سرم می‌گذارم و سپس تنها چیزی که می‌بینم رنگ‌های باشکوه است. هیچ انفجاری نمی‌شنوم. اوه! فرار نکرده‌ام، هنوز از همه‌چیز آگاهم.»

آن جملهٔ آخر به همان اندازهٔ تأییدهای تاریخی اهمیت دارد. هیچ‌کس آن را القا نکرد. هیچ پژوهشگری پیشنهاد نداد که آنچه پس از مرگ می‌آید توصیف کند. او فقط به صحبت کردن ادامه داد، زیرا از هر جایی که سخن می‌گفت، چیز بیشتری برای گزارش وجود داشت. و آن توصیف خودبه‌خودی از آگاهی مداوم پس از مرگ فیزیکی دقیقاً با آنچه هر پژوهشگر دیگری در این حوزه مستند کرده، هم‌راستاست.

روح‌هایی از دنیاهای دیگر

در حالی که نیوتن و وایس چرخهٔ منظم تناسخ انسانی را مستند کردند، دولورس کانن فراتر رفت. کانن هیپنوتراپیستی بود که ۵ دهه را صرف توسعهٔ تکنیکی کرد که آن را QHHT (تکنیک هیپنوز شفای کوانتومی) نامید. از طریق هزاران نشست، او چیزی یافت که با تصویر استاندارد تناسخ سازگار نبود.5

کانن نتیجه گرفت که برخی از روح‌های تجسدیافته در زمین همین حالا، روح‌های معمولی زمینی نیستند که در چرخهٔ عادی خود در حال گذر باشند. آن‌ها داوطلب‌اند: روح‌هایی از سیارات دیگر، ابعاد دیگر، یا حالات بسیار پیشرفته از آگاهی که انتخاب کردند دقیقاً در این زمان خاص برای کمک به آنچه او تحول سیاره‌ای توصیف می‌کرد، به اینجا بیایند.

این روح‌های «داوطلب» در ۳ موج وارد شدند. بسیاری از آن‌ها احساس عمیقی از بی‌جایی می‌کنند. با چگالی و سنگینی زندگی زمینی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اشتیاقی عمیق به «خانه» احساس می‌کنند بدون اینکه بدانند خانه کجاست، و درک ظلم و خشونتی که ساکنان دیرین زمین آن را عادی می‌پندارند، برایشان دشوار است.

کانن باور داشت زمین از این نظر به‌طرز منحصربه‌فردی سخت‌گیر است: «سیارهٔ ما تنها سیاره در جهان است که ارتباطش با خدا را فراموش می‌کند. و ما باید با چشم‌بند در زندگی تلوتلو بخوریم تا دوباره آن را کشف کنیم.»5

منابع دیگر آن تصویر را کمی پیچیده‌تر می‌کنند. بیماران مایکل نیوتن فراموشی را همچون سازوکاری رایج در بسیاری سیارات توصیف کردند، نه چیزی منحصر به زمین.13 مدیوم روان‌شناختی ماریسا رایان به‌طور منظم گزارش می‌دهد که با ارواح بیگانه‌ای برخورد می‌کند که طی تجسدها در دنیاهای دیگر دچار فراموشی شده‌اند، و با آزمون‌ها و تضادهایی بسیار شبیه به آنچه ما تجربه می‌کنیم، روبه‌رو شده‌اند.6 آنچه به نظر می‌رسد واقعاً منحصر به زمین باشد، چگالی فراموشی است. سیارات دیگر ممکن است اتصال به سرچشمه را کم‌رنگ کنند؛ زمین به نظر می‌رسد آن را تقریباً به‌طور کامل خاموش می‌کند.

به هر حال، فراموشی عمدی است. «اگر پاسخ‌ها را می‌دانستیم، آزمونی نمی‌بود. پس حتی کسانی که با پاک‌ترین انگیزه‌ها و نیت‌ها می‌آیند، به همان قواعدی مقید هستند که بقیهٔ ما. باید فراموش کنند چرا آمده‌اند، و از کجا آمده‌اند.»5

تازه‌واردان، روح‌هایی که هرگز پیش از این در زمین تجسد نیافته‌اند، بدون کارمای انباشته‌شده وارد می‌شوند. آن‌ها آزادند تا مأموریت واقعی خود را دنبال کنند. اما همچنان با فراموشی روبه‌رو می‌شوند، تنها با «اشتیاقی پنهان به اینکه چیز دیگری هست که نمی‌توانند به‌درستی درک کنند. چیزی مفقود که آن‌ها را به جلو می‌کشد» رها می‌شوند.

و سپس فراخوان: «اکنون زمان به‌یادآوردن است، کنار زدن پرده و بازکشف دلیل آمدنمان به این سیارهٔ پرآشوب در این نقطهٔ دقیق از تاریخ.»5

خاطراتی که از تولد جان سالم به‌در می‌برند

پارامهانسا یوگاناندا، یوگی هندی‌ای که آموزهٔ معنوی شرقی را در دههٔ ۱۹۲۰ به غرب معرفی کرد، از جهتی کاملاً متفاوت به تناسخ نزدیک شد: تجربهٔ شخصی. او در زندگینامهٔ خودنوشت یک یوگی (۱۹۴۶) مشهورش، توصیف کرد که به‌عنوان موکوندا لال قوش در گوراخپور، بنگال، متولد شده، با خاطرات مداوم و زنده‌ای از تجسد پیشین به‌عنوان یوگی‌ای در هیمالیا.7

این‌ها احساسات مبهم یا لحظات دژاوو نبودند. یوگاناندا یادآوری‌های شفاف و مشخصی را طی نوزادی توصیف کرد (از زبان‌ها، از چهره‌ها، از مکان‌ها) که هیچ ارتباطی با زندگی فعلی‌اش نداشت. او اذعان کرد که هرچند چنین خاطراتی غیرمعمول‌اند، «بسیار نادر نیستند»، و آنچه بیشتر مردم آن را ناممکن می‌پندارند، صرفاً ناتوانی در تشخیص «هستهٔ پایدار خودآگاهی انسانی» است که میان تجسدها باقی می‌ماند.

کامل‌ترین مورد مستندشدهٔ مدرن، جیمز لینینگر است. در سن ۲ سالگی، جیمز شروع به دیدن کابوس‌های خشونت‌آمیز و مکرری دربارهٔ به دام افتادن در هواپیمایی در حال سقوط کرد. فریاد می‌زد: «سقوط هواپیما! هواپیما آتش گرفته! مرد کوچک نمی‌تواند بیرون بیاید!» شب پس از شب. همان وحشت.

هرچه بزرگ‌تر می‌شد، شروع کرد به داوطلبانه گفتن جزئیاتی که هیچ نوپایی نباید داشته باشد. او قطعات مشخصی از هواپیماهای جنگ جهانی دوم، از جمله مخازن ثانویهٔ سوخت، را هنگام گشت‌زدن در یک فروشگاه اسباب‌بازی شناسایی کرد. او ناو هواپیمابری‌ای را که هواپیمایش از آن پرواز کرده بود، نام برد: یواس‌اس ناتوما بی. گفت هواپیمایش در ایوو جیما سرنگون شده. همیار خلبانش را نام برد: جک لارسن.

پدرش، بروس لینینگر، شکاکی بود که هیچ علاقه‌ای به تناسخ نداشت. او سال‌ها را صرف تلاش برای رد ادعاهای پسرش کرد. در عوض، هر یک از آن‌ها را تأیید کرد. ناتوما بی یک ناو اسکورت واقعی بود. خلبانی به نام جیمز ام. هیوستون جونیور روی آن خدمت کرده بود و دقیقاً همان‌طور که پسر توصیف کرده بود کشته شده بود، سرنگون‌شده توسط آتش ضدهوایی ژاپن طی نبرد ایوو جیما. جک لارسن خلبان واقعی‌ای بود که همراه هیوستون خدمت کرده بود.8

خانواده سرانجام به محل سقوط در ژاپن سفر کردند و مراسم کوچکی برگزار کردند. کابوس‌های جیمز متوقف شدند.

دلیل اهمیت این مورد این است: در زمان واقعی بررسی شد، توسط والدینی شکاک مستند شد، و در برابر اسناد نظامی‌ای که یک کودک ۲ ساله نمی‌توانست به آن‌ها دسترسی داشته باشد، تأیید شد.9 و یک مورد یکه هم نیست. دانشگاه ویرجینیا پرونده‌های بیش از ۲,۵۰۰ کودک را نگه می‌دارد که به‌طور خودجوش جزئیات قابل‌راستی‌آزمایی از زندگی‌ای گذشته را به یاد آورده‌اند.10

نمایهٔ آن را در نظر بگیرید. یک پسر ۲ ساله. بدون دسترسی به آرشیوهای نظامی. بدون القای والدینی که فعالانه تلاش می‌کردند او را رد کنند. هر جزئیت به‌درستی تأیید می‌شود. اگر این به‌عنوان شواهد در دادگاه ارائه می‌شد، جدی گرفته می‌شد. دلیل اینکه معمولاً بیرون از دادگاه جدی گرفته نمی‌شود این است که نتیجه‌گیری مردم را ناراحت می‌کند، و ناراحتی معلوم می‌شود که فیلتری به‌طرز شگفت‌انگیزی مؤثر برای شواهد است.

روان‌پزشکی که خال‌های مادرزادی را شمرد

با این حال، یک مورد فقط یک مورد است. می‌تواند یک اتفاق شانسی باشد، یک کلک، یا خانواده‌ای که خودش را فریب داده است. کار صادقانه در برابر یک داستان تکان‌دهندهٔ منفرد این است که بروی و آن ۲,۴۹۹ مورد دیگر را پیدا کنی.

ایان استیونسون ۴۰ سال را صرف همین کار کرد.

استیونسون رئیس گروه روان‌پزشکی دانشگاه ویرجینیا بود. در سال ۱۹۶۷ ریاست را رها کرد تا آنچه را بعدها بخش مطالعات ادراکی نام گرفت بنیان بگذارد و تا زمان مرگش در ۲۰۰۷ تمام‌وقت روی این موضوع کار کند. سوژه‌هایش نوپاها بودند. بدون هیپنوز، بدون رگرسیون، بدون اینکه کسی آن‌ها را به جایی هدایت کند. کودکانی که جایی میان ۲ تا ۳ سالگی شروع به صحبت دربارهٔ خانواده‌ای دیگر، خانه‌ای دیگر، و مرگ خودشان می‌کردند، و معمولاً تا ۷ سالگی این حرف‌ها را کنار می‌گذاشتند.11

روش او عمداً ملال‌آور بود. با کودک مصاحبه کن. با هر شاهد دست‌اول در هر دو خانواده مصاحبه کن، بیش از یک بار. هر ادعا را پیش از آنکه حتی به مکانی که کودک نام برده نزدیک شوی بنویس. سپس به آنجا سفر کن و بررسی‌اش کن. گواهی فوت را بیرون بکش. گزارش کالبدشکافی را بیرون بکش. سال‌ها بعد بازگرد و دوباره با همه مصاحبه کن.

هر جا نگاه می‌کرد همان الگوها پدیدار می‌شدند. فردی که کودک توصیفش می‌کرد بسیار بیشتر از آنچه تصادف اجازه می‌دهد به مرگی خشونت‌آمیز مرده بود، از ۳۸٪ موارد در سری‌لانکا تا ۷۸٪ در میان دروزی‌های لبنان و سوریه. بسیاری از این کودکان فوبیایی متناسب با شیوهٔ همان مرگ داشتند، ترس از آب در کودکی که غرق‌شدن را توصیف می‌کرد، ترس از کامیون در کودکی که زیر گرفته شدن را.12 و فاصلهٔ میان مرگ و تولد کوتاه بود، و به‌طرز عجیبی درون هر فرهنگ یکسان: به‌طور میانگین ۹ ماه در موارد علوی‌های ترکیه، ۲۱ ماه در موارد سینهالی، ۴۵ ماه در موارد هندی، ۴۸ ماه در میان تلینگیت‌های آلاسکا.11

هیچ‌کدام از این‌ها اثبات نیست، و استیونسون این ضعف را بهتر از منتقدانش می‌فهمید. شهادت می‌تواند آلوده شود. به همین دلیل نیمهٔ دوم حرفه‌اش را صرف تنها بخشی از این موارد کرد که اصلاً شهادت نیست.

نشانه‌های روی بدن. از ۸۹۵ موردِ موجود در پرونده‌هایش، ۳۰۹ مورد (۳۵٪) شامل کودکی بود که با خال مادرزادی یا نقص مادرزادی‌ای متولد شده بود که خانواده آن را به زخمی روی بدن فردی نسبت می‌داد که کودک ادعا می‌کرد بوده است. او ۲۱۰ مورد از آن‌ها را تا حد استاندارد انتشار پیش برد.13 بیشتر این نشانه‌ها خال‌های معمولی نبودند. چروکیده و شبیه جای زخم بودند، یا تکه‌هایی از پوست بی‌مو، یا نواحی فاقد رنگ‌دانه. نقص‌های مادرزادی بیشتر از انواع نادری بودند که اصلاً در مراجع استاندارد ناهنجاری‌های انسانی ظاهر نمی‌شوند.

او معیار را پیش از آغاز شمارش تثبیت کرد: نشانه و زخم باید در فاصلهٔ ۱۰ سانتی‌متر مربع از یکدیگر و در همان موقعیت آناتومیک قرار می‌گرفتند. سپس به شکار اسناد رفت. در ۴۹ مورد سندی پزشکی، معمولاً گزارش کالبدشکافی، یافت. در ۴۳ مورد از آن‌ها، سند تطابق را تأیید کرد.13

هانومانت ساکسنا در سال ۱۹۵۵ در روستایی در اوتار پرادش با مجموعه‌ای از خال‌های مادرزادی در پایین سینه‌اش متولد شد. مادرش، پیش از باردار شدن به او، خواب مردی به نام ماها رام سینگ را دیده بود که چند هفته پیش‌تر با گلوله کشته شده بود. هانومانت در ۳ سالگی شروع کرد به اشاره به سینه‌اش و گفتن اینکه او ماها رام است و همان‌جا به او شلیک شده است.

استیونسون گزارش کالبدشکافی را به دست آورد، انجام‌شده در بیمارستان سیویل در فاتحگر در ۲۹ سپتامبر ۱۹۵۴. زخم گلولهٔ اصلی ۳٫۷۵ در ۲٫۵ سانتی‌متر در میانه و پایین سینه، جناغ و زائدهٔ خنجری کاملاً شکسته، شش زخم کوچک‌تر پیرامون آن، همه درون دایره‌ای به قطر حدود ۷٫۵ سانتی‌متر. سپس کاری کرد که ارزش مکث دارد. طرحی خالی از تنهٔ انسان را به پزشکی در بیمارستان داد، از او خواست تنها با استفاده از گزارش کالبدشکافی محل زخم‌ها را علامت بزند، و فقط پس از آن طرح خال مادرزادی کودک را نشانش داد.14

او همچنین ثبت کرد که تطابق کامل نبود. نشانهٔ هانومانت کمی سمت راست خط میانی قرار داشت، و پدرش می‌گفت با بزرگ شدن پسر به سمت بالا جابه‌جا شده است. استیونسون آن را هم منتشر کرد، همراه با مواردی که تطابق در آن‌ها یکسره شکست خورده بود. کسی که در حال ساختن پرونده‌ای برای یک نتیجه‌گیری است این‌طور رفتار نمی‌کند.

الگویی که کنار زدنش از همه سخت‌تر است زمانی ظاهر می‌شود که کودکی به‌جای یک نشانه دو نشانه دارد. استیونسون ۱۸ مورد را گردآوری کرد که در آن‌ها کودک دو خال مادرزادی متناظر با زخم ورود و خروج یک گلوله داشت. در ۱۴ مورد از آن‌ها، یک نشانه بزرگ‌تر از دیگری بود. در ۹ مورد از آن ۱۴ مورد، شواهد به‌قدر کافی روشن بود که بتوان گفت کدام کدام است، و هر بار، نشانهٔ کوچک و گرد همان‌جا بود که گلوله وارد شده و نشانهٔ بزرگ و ناهموار همان‌جا که خارج شده است. زخم‌های گلوله واقعاً همین‌طور رفتار می‌کنند. این مطلبِ کتاب‌های درسی پزشکی قانونی است، و چیزی نیست که خانواده‌ای روستایی در تایلند از خودش دربیاورد.13

نقص‌های مادرزادی از این هم عجیب‌ترند. پسری ترک که با گوش راست چروکیده و بدشکل و سمت راست توسعه‌نیافتهٔ صورت متولد شده بود، گفت مردی بوده که از فاصلهٔ نزدیک با ساچمه به سرش شلیک شده است؛ سابقهٔ بیمارستانی‌ای که استیونسون به دست آورد نشان می‌داد آن مرد شش روز بعد بر اثر آسیب‌های مغزی ناشی از ساچمه‌هایی که از سمت راست جمجمه‌اش وارد شده بودند مرده است. پسری هندی که با انگشتان یک دست تا حد قلمه کوتاه‌شده و بدون هیچ استخوان انگشتی متولد شده بود، گفت پسری بوده که دست راستش را در دستگاه خردکن علوفه گذاشته است. دختری برمه‌ای که بدون ساق پای راست متولد شده بود، گفت دختری بوده که قطار از رویش رد شده، و شاهدان عینی گفتند قطار ابتدا پای راست آن دختر را برد.13

استیونسون حساب‌وکتاب تصادف را انجام داد. پوست یک بزرگسال متوسط حدود ۱٫۶ متر مربع را می‌پوشاند، تقریباً ۱۶۰ تکه به اندازه‌ای که او استفاده می‌کرد. اینکه یک نشانه تصادفاً در تکهٔ درست بنشیند ۱ در ۱۶۰ است. اینکه دو نشانه در دو تکهٔ درست بنشینند ۱ در ۲۵,۶۰۰ است.13

استدلال متقابل بدیهی این است که والدین یک زندگی گذشته را از خودشان ساخته‌اند تا نشانه‌ای را که کودکشان با آن متولد شده توضیح دهند. استیونسون سخت به سراغ همین رفت. در ۱۳ مورد از آن ۲۱۰ مورد، دو خانواده پیش از آنکه کودک شروع به حرف زدن کند اصلاً نام یکدیگر را نشنیده بودند، پس چیزی نبود که بشود از آن داستانی ساخت. در ۱۲ مورد دیگر، والدین می‌دانستند آن فرد مرده است اما هیچ چیزی دربارهٔ زخم‌ها نمی‌دانستند.13 یک مشکل انگیزه هم هست: این خانواده‌ها از پیش به کارما باور دارند، پس خال مادرزادی نیازی به توضیح خاصی ندارد، و زندگی‌هایی که کودکان توصیف می‌کردند اغلب فقیرانه و بی‌اهمیت بودند. هیچ‌کس برای فرزندش زندگی گذشته‌ای به‌عنوان کارگر مزرعه‌ای که کسی به یادش نمی‌آورد از خودش درنمی‌آورد.

دو توضیح فراروان‌شناختی-اما-نه-تناسخی هم شکست می‌خورند. اگر کودک جزئیات را به‌شکل تله‌پاتیک برداشته و سپس خود را با فرد مرده یکی دانسته باشد، خال مادرزادی بی‌توضیح می‌ماند، چون ادراک فراحسی جای زخم روی جنین حک نمی‌کند. و اگر دانش مادر از زخم‌ها به‌نحوی بدن در حال رشد را شکل داده باشد، ایدهٔ کهنی به نام تأثیر مادری، برای آن ۲۵ مورد کار نمی‌کند، چون او نمی‌دانست زخم‌ها چه بودند.

گونهٔ عجیب‌تری هم هست که به سمت مخالف می‌رود. برخی سنت‌ها عمداً مردگانشان را علامت می‌زنند، معمولاً با دوده، دقیقاً برای اینکه اگر بازگشتند شناخته شوند. استیونسون مواردی را مستند کرد که در آن‌ها خال مادرزادی کودک نه با یک زخم، بلکه با نشانه‌ای که کسی پس از مرگ روی بدن گذاشته بود مطابقت داشت.14

آخرین اعتراض قوی‌ترینشان است: تا زمانی که یک پژوهشگر سر برسد، دو خانواده معمولاً یکدیگر را دیده‌اند، و خاطرات در هم می‌آمیزند. پاسخ این است که اظهارات کودک را اول بنویسی. استیونسون و گادوین ساماراراتنه دقیقاً همین کار را در سری‌لانکا کردند. توسیتا سیلوا، متولد ۱۹۸۱ در شهر ساحلی پایاگالا، در ۳ سالگی شروع کرد به گفتن اینکه اهل کاتاراگاما است، ۲۲۰ کیلومتر دورتر در خشکی. می‌گفت آنجا کنار رودخانه زندگی می‌کرده، که پسری لال او را به داخل هل داده است، و به‌شدت از آب می‌ترسید. در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۵، همکارشان تیسا جایاواردانه ۱۳ اظهار قابل‌بررسی را نوشت و سپس به کاتاراگاما رفت. از ادارهٔ پلیس شروع کرد و سراغ خانواده‌ای با پسری لال را گرفت، او را به ردیف غرفه‌های گل کنار استوپای بودایی فرستادند، و در یکی از آن‌ها پرسید آیا دختر خردسالی از آن خانواده غرق شده است. شده بود. ۱۰ اظهار از آن ۱۳ اظهار درست بود. دور دوم مصاحبه‌ها ۱۷ اظهار دیگر تولید کرد؛ ۱۵ مورد از آن‌ها قابل‌بررسی بود، و هر ۱۵ مورد درست بود. دو خانواده هرگز یکدیگر را ندیده بودند.15

استیونسون هرگز ادعا نکرد تناسخ را اثبات کرده است، و از کسانی که می‌گفتند اثبات کرده آزرده می‌شد. عبارت خودش، بارها و بارها، این است که تصادف توضیح بعیدی به نظر می‌رسد. کاری که کار خال‌های مادرزادی کرد جابه‌جا کردن خود پرسش بود. با وایس و نیوتن، شما در حال سنجیدن حرفی هستید که یک بزرگسال زیر هیپنوز زده است. با استیونسون، در مواردی که او گزارش کالبدشکافی را بیرون کشیده، شما در حال سنجیدن نشانه‌ای روی بدن یک کودک در برابر زخمی روی یک جسد هستید، توصیف‌شده در سندی که آسیب‌شناسی نوشته که هرگز نام آن کودک را نشنیده بود.

پزشکی می‌تواند بگوید چرا یک بدن نقصی دارد: مادر در سه‌ماههٔ اول به سرخجه مبتلا شده است. اما هیچ حرفی دربارهٔ اینکه چرا این فرد خاص در آن بدن سر درآورده ندارد. استیونسون فکر می‌کرد این پرسش ارزش ۴۰ سال را دارد. چنانکه دوست داشت از استاندال نقل کند: «اصالت و حقیقت تنها در جزئیات یافت می‌شوند.»14

همهٔ این‌ها چه معنایی دارد

بیایید عقب بایستیم و به آنچه این خطوط مستقل شواهد واقعاً می‌گویند نگاه کنیم.

یک روان‌پزشک تحصیل‌کرده در ییل در میامی (برایان وایس) به‌طور تصادفی زندگی‌های گذشته را هنگام درمان بیماری کشف می‌کند، و بیمار شروع به کانالینگ اطلاعاتی می‌کند که هیچ راهی برای دانستنشان نداشت. هیپنوتراپیستی در کالیفرنیا (نیوتن) دنیای روح را از طریق هزاران نشست نقشه‌برداری می‌کند و می‌یابد که هر بیمار، فارغ از پیشینه، همان ساختار را توصیف می‌کند: گروه‌های روحی، شوراهای بزرگان، انتخاب تجسد. یک روان‌شناس (وامباخ) جزئیات زندگی گذشته را از طریق آرشیو روزنامه‌ها و سوابق سرشماری تأیید می‌کند. هیپنوتراپیستی دیگر (کانن) کشف می‌کند که برخی روح‌های زمین بازدیدکنندگان نخستین‌بار از ابعاد دیگرند. یک یوگی هندی (یوگاناندا) با خاطرات شفافی از زندگی‌های گذشته متولد می‌شود. و یک پسر ۲ سالهٔ لوئیزیانایی (جیمز لینینگر) جزئیاتی در سطح نظامی دربارهٔ مرگ یک خلبان جنگ جهانی دوم ارائه می‌دهد که پدر شکاکش سال‌ها را صرف تأیید آن می‌کند، و هر جزئیات درست از آب درمی‌آید. و یک روان‌پزشک دانشگاهی (استیونسون) ۴۰ سال را صرف گردآوری نوپاهایی می‌کند که هرگز هیپنوز نشده بودند، و در نهایت به گزارش‌های کالبدشکافی‌ای می‌رسد که با خال‌های مادرزادی کودکانی مطابقت دارد که سال‌ها پس از وارد شدن آن زخم‌ها متولد شده‌اند.

هیچ‌کدام از این افراد با یکدیگر همکاری نداشتند. آن‌ها در دهه‌ها، قاره‌ها، و روش‌شناسی‌های متفاوتی پراکنده‌اند. تصویری که ترسیم می‌کنند به‌طرز چشمگیری یکسان است:

۱. ما روح‌ایم، موجودات آگاه از انرژی/نور، که به‌طور مداوم وجود دارند. ۲. ما با انتخاب تجسد می‌یابیم، زندگی‌هایی را برمی‌گزینیم که فرصت‌های رشد خاصی ارائه می‌دهند. ۳. ما به گروه‌های روحی تعلق داریم که در امتداد زندگی‌ها با هم سفر می‌کنند، در نقش‌های متفاوت. ۴. میان زندگی‌ها، آنچه را آموخته‌ایم مرور می‌کنیم، شفا می‌یابیم، مطالعه می‌کنیم، و تجسد بعدی را برنامه‌ریزی می‌کنیم. ۵. هیچ تنبیهی وجود ندارد، فقط یادگیری. بدهی کارمایی سازوکاری آموزشی است، نه قضایی. ۶. فراموشی عمدی است، ما ماهیت واقعی خود را فراموش می‌کنیم تا آزمون واقعی باشد. ۷. برخی روح‌ها به زمین تازه‌واردند، اینجا به‌عنوان داوطلبانی برای تحولی سیاره‌ای.

هزاران نشست مستقل، گردآوری‌شده طی دهه‌ها توسط متخصصان آموزش‌دیده، پیوسته همان نقشه را بازمی‌گردانند. چنانکه نیوتن نوشت: «هر یک از ما شایسته‌ای منحصربه‌فرد برای ارائهٔ مشارکتی به کل در نظر گرفته می‌شود، مهم نیست چقدر با درس‌هایمان دست‌وپنجه نرم می‌کنیم.»1

یک نکتهٔ دیگر هم ارزش دارد به این نقشه اضافه شود، چون شکلی را که باید «زندگی‌های گذشته» را تصور کنیم تغییر می‌دهد. بشار، موجودی که دریل انکا کانالینگش می‌کند (در فصل کانالرها به او پرداخته‌ام)، تناسخ را یک واقعیت می‌داند، اما نه واقعیتی خطی. تصویری که به کار می‌برد نوار فیلم است. شخصیت‌های هر فریم فقط فریم خودشان را می‌شناسند و داستان را فریم به فریم زندگی می‌کنند. آپاراتچی کل حلقهٔ فیلم را یکجا می‌بیند و می‌تواند به هر فریمی با هر ترتیبی نگاه کند. خود برتر شما همان آپاراتچی است. زندگی‌های شما فریم‌هایی‌اند که همه همین حالا وجود دارند، «جداشده با فرکانس» تا در هم نیامیزند، و به همین دلیل روح می‌تواند زندگی‌ای را انتخاب کند که قرن‌ها «پیش» از زندگی‌ای که تازه تمام کرده رخ می‌دهد. این دیدگاه نگاه شرقی و غربی را هم با هم آشتی می‌دهد: شما زندگی‌های زیادی دارید، و با این حال همین شمای مشخص فقط یک بار زندگی می‌کند. «شما هرگز پیش از این، این ‹شما› نبوده‌اید؛ هرگز دوباره این ‹شما› نخواهید بود.» و این چرخه هیچ‌وقت اجباری نیست. همیشه می‌توانید تصمیم بگیرید که دیگر تجسد نیابید.16

می‌توانید خودتان تصمیم بگیرید که از همهٔ این‌ها چه برداشتی کنید. پرسش مفیدتر این است: اگر واقعاً درست باشد، چگونه شیوهٔ زندگی امروز شما را تغییر می‌دهد؟

منابع

  1. Michael Newton, Journey of Souls: Case Studies of Life Between Lives (Llewellyn Publications, 1994). موارد کشف نیوتن و یافته‌هایش دربارهٔ جهان ارواح؛ به گزارش مؤسسهٔ مایکل نیوتن، کار او بر بیش از ۷٬۰۰۰ مراجع تکیه داشت. https://www.newtoninstitute.org/
  2. Brian L. Weiss, Many Lives, Many Masters (Simon & Schuster, 1988). پروندهٔ کامل کاترین، از جمله زندگی‌های آروندا و لوئیزا، فروکش‌کردن فوبیاها، و کانالینگ «اساتید». https://www.simonandschuster.com/books/Many-Lives-Many-Masters/Brian-L-Weiss/9780671657864
  3. Michael Newton, Destiny of Souls: New Case Studies of Life Between Lives (Llewellyn Publications, 2000).
  4. Helen Wambach, Reliving Past Lives: The Evidence Under Hypnosis (Harper & Row, 1978).
  5. Dolores Cannon, The Three Waves of Volunteers and the New Earth (Ozark Mountain Publishing, 2011). سه موج، روح‌های تازه‌وارد بی‌کارما، و آموزهٔ فراموشی.
  6. Marisa Ryan، گفت‌وگو با Alex Tsakiris، پادکست Skeptiko، قسمت ۳۹۸، دربارهٔ روح‌هایی که در سیاره‌های دیگر زندگی می‌کنند و ارواح غیرانسانی. https://skeptiko.com/marisa-ryan-medium-tackles-big-picture-questions-398/
  7. Paramhansa Yogananda, Autobiography of a Yogi (Philosophical Library, 1946). فصل نخست، خاطرات دوران نوزادی او از تجسدی پیشین به‌عنوان یوگی‌ای در هیمالیا را بازگو می‌کند.
  8. Bruce Leininger and Andrea Leininger with Ken Gross, Soul Survivor: The Reincarnation of a World War II Fighter Pilot (Grand Central Publishing, 2009).
  9. Jim B. Tucker, "The Case of James Leininger: An American Case of the Reincarnation Type," Explore 12, no. 3 (2016). مستند می‌کند که گفته‌های جیمز پیش از آنکه هویت جیمز هیوستون معلوم شود ثبت شده بودند. https://med.virginia.edu/perceptual-studies/wp-content/uploads/sites/360/2017/04/REI42-Tucker-James-LeiningerPIIS1550830716000331.pdf
  10. Ian Stevenson, Twenty Cases Suggestive of Reincarnation (American Society for Psychical Research, 1966; 2nd rev. ed., University Press of Virginia, 1974). بخش مطالعات ادراکی دانشگاه ویرجینیا، که استیونسون در سال ۱۹۶۷ بنیان نهاد، بیش از ۲٬۵۰۰ مورد از کودکانی را گرد آورده که از خاطرات زندگی گذشته خبر می‌دهند. https://med.virginia.edu/perceptual-studies/our-research/children-who-report-memories-of-previous-lives/
  11. Ian Stevenson, Children Who Remember Previous Lives: A Question of Reincarnation (University Press of Virginia, 1987; rev. ed., McFarland, 2001). مرور کلی استیونسون بر ویژگی‌های تکرارشوندهٔ این موارد: سن آغاز و محوشدن خاطرات، نرخ بالای مرگ خشونت‌آمیز، و فاصلهٔ میان مرگ و تولد در فرهنگ‌های مختلف.
  12. Ian Stevenson, "Phobias in Children Who Claim to Remember Previous Lives," Journal of Scientific Exploration 4, no. 2 (1990): 243-254.
  13. Ian Stevenson, "Birthmarks and Birth Defects Corresponding to Wounds on Deceased Persons," Journal of Scientific Exploration 7, no. 4 (1993): 403-410. بررسی ۸۹۵ مورد، ۲۱۰ موردی که به‌طور عمیق تحقیق شدند، معیار ۱۰ سانتی‌متر مربع، ۴۳ تأیید از ۴۹ گزارش کالبدشکافی، مجموعهٔ زخم‌های ورودی و خروجی، و محاسبهٔ احتمال یک در ۲۵٬۶۰۰. https://med.virginia.edu/perceptual-studies/wp-content/uploads/sites/360/2016/12/STE39stevenson-1.pdf
  14. Ian Stevenson, Reincarnation and Biology: A Contribution to the Etiology of Birthmarks and Birth Defects, 2 vols. (Praeger, 1997). بیش از ۲٬۰۰۰ صفحه گزارش موردی همراه با عکس، گزارش کالبدشکافی و سوابق بیمارستانی، از جمله پروندهٔ هانومانت ساکسنا و مقایسهٔ طرح‌های کور. Where Reincarnation and Biology Intersect (Praeger, 1997) نسخهٔ تک‌جلدی آن برای خوانندگان عام است. https://med.virginia.edu/perceptual-studies/publications/books-by-dops-faculty/study-of-reincarnation/reincarnation-and-biology-a-contribution-to-the-etiology-of-birthmarks-and-birth-defects-volumes-i-and-ii/
  15. Ian Stevenson and Godwin Samararatne, "Three New Cases of the Reincarnation Type in Sri Lanka with Written Records Made Before Verifications," Journal of Scientific Exploration 2, no. 2 (1988): 217-238. پروندهٔ توسیتا سیلوا، همراه با ثبت گفته‌های او توسط پژوهشگر پیش از آنکه خانوادهٔ پیشین پیدا شود.
  16. Darryl Anka and Steve Meyers, Quest for Truth: 100 Insights That Could Change Your Life (Nobul Press, 1997). تمثیل نوار فیلمِ بشار برای تجسدهای هم‌زمان، و پاسخ او که چرخهٔ تناسخ هرگز اجباری نیست. https://archive.org/details/darryl-j-anka-steve-meyers-quest-for-truth-100-insights-that-could-change-your-life-nobul-pr-1997